aşağı yukarı bir iki hafta kadar önceydi. askerden yeni gelmiştim... geldiğimden beri her gece olduğu gibi evdeki herkesin uyuduğundan emin olduktan sonra kendimi sokağa attım. tüm semt, gecenin üzerine çökerttiği hüzünle derin bir sessizliğe gömülmüştü. bomboş sokaklarda yalnız başıma yürümeye başladım. yürürken ben adım attıkça arkamda kalan tüm binalar yerle bir oluyor, ileriye attığım her adımla ayağımı kaldırdığım asfalt dibe çöküyor, geçtiğim her yer adeta bir harabeye dönüyordu. arada dönüp arkama baktığımda ise bu harabenin içerisinden çıkmaya çalışan çocukluğumu görüyordum. gençliğim ise çoktan enkazın altında kalmış ve en ufak bir kurtarılma umudu barındırmıyordu. artık önümde sadece iki seçenek vardı; ya dönüp arkama çocukluğuma sarılıp tüm hayatımı onunla birlikte ama bu harabenin içinde yaşayacaktım ya da yürümeye devam edip kalan ömrün bitmesini bekleyecektim. korktum! dönemedim arkama... yürümeye devam ettim... az gittim uz gittim ana avrat düz gittim ve bi baktım çocukluğum o harabeden çıkıp koşarak gelip bana yetişmiş. ne mi yaptım? sarıldım ona. uzun uzun sarıldım... sonra tuttum elini ve beraber yürümeye başladım... "neden böylesin" diye soranlara "mallık" diyerek yanımda yürüyen çocukluğuma kimseye çaktırmadan bir göz kırpıyorum çoktandır...
Yorumlar
Yorum Gönder